histoire

Je me rappelle quelquefois de mon histoire. Toujours des bonnes, mais il y a des choses mauvais aussi.

Ce soir, une bonne chose devient mal (bien sur, pour moi,  pas pour eux). Encore, une personne qui etait importante dans ma vie va devenir importante de quelqu'un d'autre.

Mais, que sera, sera. C'est impossible de retourner le temps. 

Sois contente, okay?

P/S: c'est pas simple d'etre un chaud lapin, si tu ne peux pas oublier les choses facilement. Pute.

Je me rappelle quand il y a un professeur me demandait:

"Pourquoi tu ne vas pas là?"

Maintenant, quand je vois leur photo, je me dis

"Pourquoi je suis ici tout en les femmes sont là, dans le pays que je me reve?"

euh....

en voyageant

c'est drôle. il y à deux semaines maintenant depuis je suis parti à un endroit anonymes totalement.

je me demande si je aurais une autre chance comme ca. en ayant une experience nouvelle de voir et savoir autre cote du monde

wow. I almost forget that I own a blog.

hmm. maybe it's a sign that je vais commencer avec l'ecriture encore une fois.

pusing lagi.

merujuk kepada post sebelum ini.

planning si Epmet dah cukup twist dah. masuk bulan Disember, Epmet sedar, planning dia makin berpusing.

sekarang Epmet hanya mampu berserah, dan enjoy apa yang berlaku, dan, dia tahu dia hanya mampu planning, tapi yang endorsed plan tu bukan dia. so semoga Boss Besar bagi mudah kerja satu hari nanti.

p/s: hidup ni macam tulah. takleh bajet langsung apa kat depan. bagi Epmet, destinasi yang dia pandu dengan kenderaannya hanya ada seorang penumpang dan dia mahu begitu. kemudian tambah lagi seorang. makin lama makin ramai. sekarang kenderaan sudah penuh, dan dia tahu satu hari nanti dia kena turunkan semua penumpang kecuali seorang yang akan jadi teman perjalanan ke destinasi seterusnya.

p/s/s: entah entah masa turunkan penumpang, semua kena turun. sebab dia jumpa yang lain pulak masa tengah turunkan penumpang. who knows?

p/s/s/s: in before this guy is really a greedy casanova.

soalan.

"bila lagi?" tanya Hantu Galah.

"tahun depan agaknya ye?" tebak Kazen Anak Mak Long dia depan rumah.

"ha lulus, lulus..dah lepas dah ni.." Mak Andak dia pulak bersuara.

"hehe ni memang nak test pun ni.." Bonda dia pun tak tinggal nyakat.

"lepas dah sudah ni abes lah, keje basuh periuk pulak belakang rumah." usik Dato' Baju Purple.

"pasni kita pulak kat situ eh. boleh amek berkat." sekali dia pun sama..

satu hari suntuk buat kerja, muka Epmet jadi merah. satu sebab panas cuaca. satu lagi sebab asyik kena asak dengan soalan panas. buat pertama kali Epmet rasa tak senang duduk, fikiran kucar kacir dengan soalan yang sebegitu rupa, yang sebelum ni tak ada bagi efek langsung kat Epmet. 

Epmet rasa buntu sikit. sebab perancangan yang dia buat tahun 2010, dah jadi lain bila masuk 2011. yang dirancang tahun 2011, terus twist bila masuk 2012. Epmet fikir apa pulak nak jadi tahun-tahun akan datang ni. sebab perancangan utama dia masa tahun 2011 hanya akan berakhir pada 2014. masa merancang umur tak jadi masalah. tapi sekarang pusing abes 360 darjah, umur jadi masalah utama. 

soalan utama yang bermain dalam kepala Epmet.

"mau ke bonda dengan ayah dia bagi masa yang rasanya pada orang lain cukup lama? sebab selagi tak join kelab 3 series ni rasanya elok belajar dulu, zaman belajar kan zaman yang best.nanti dah kerja, lama lama jadi bosan pulak walaupun dah pegang duit sendiri.......

...............lagipun saya nak buat PhD insya Allah."

pening.

stori singkat dari balkoni

mangsa sailang yang menderita, sedangkan yang disailang terus bahagia.

demikianlah kata-kata yang terhambur daripada mulut Epmet ketika lengannya sedang erat berpaut di tiang-tiang balkoni, yang ditujukan buat Ahli Syihir. Ahli Syihir yang seakan tengah berkhayal di dalam malam pekat tiada berbintang sambil mendengar deburan air swimming pool  di bawah tiba-tiba sedar akan pekatnya juga ayat itu. Ahli Syihir bertanya semula kepada Epmet apa yang dimaksudkan dengan ayatnya itu. Epmet sedikit hairan, kerana dia tahu betapa straightforwardnya ayat dia, tapi si Ahli Syihir masih tak dapat tangkap. tak apalah. Epmet kata dia nak terangkan.

cuba bayangkan. ayat tu menunjukkan aktiviti sailang ini bukanlah menyakitkan semua pihak. tidak sama sekali. aktiviti sailang itu juga ada membawa kebahagiaan. kenapa? kerana orang di sekeliling kita hanya menumpukan kepada kejahatan aktiviti tersebut yang merampas dan merobek kebahagiaan orang lain di sebelah pihak. tapi kita pernah tak fikir pasal orang yang disailang? pernah kita letakkan diri kita dalam kasut diorang? kenapa diorang memilih/merelakan diri diorang untuk disailang? adakah diorang ni memang betul betul jahat, tidak setia dan sebagainya? pastinya diorang akan kata tidak sama sekali, kerana diorang sendiri pun dalam perjalanan mencari kebahagiaan. kalau penyailangan itu membawa bahagia, kenapa tidak untuk memilih itu, bukan?

tapi bagi Epmet dan Ahli Syihir, dirasakan diorang dua ni berkongsi fikiran yang sama.

kami ini mangsa sailang. buat apa nak letakkan diri dalam kasut diorang? pernah ke yang disailang ni nak letak diri diorang kat tempat kami? dan orang yang disailang ni taktau gamaknya akan kewujudan perkataan karma, atau amek ringan pasal tu. masa tu barulah korang tau makna remuk hati dsb.mungkin di awal masa kami yang menderita, tapi derita kami bukan selamanya weh.kalau kami masih tahu lagu "pesanan buat kekasih" nyanyian Spring, maka untunglah korang-korang yang mencari kebahagiaan tu. tapi kalau tidak, then you may sit over the corner, and cries a lot while thinking the past, because that is what we did earlier, my dears.

"Jomlah. kata nak pi makan"

"Jom."

Allahumma, na'uzubika min qahrirrijal. Amin.